(kalmerende vrolijke muziek)
Sinds het jaar 2008
woont meer dan de helft van de wereldbevolking nu in stedelijke gebieden,
en in landen met een hoog inkomen zoals
het Verenigd Koninkrijk, belt ongeveer 80% van ons een stad of een stad als ons huis.
Omdat steden zo'n groot deel van ons leven uitmaken, is
het belangrijk dat we begrijpen waarom ze bestaan,
wat ze voor ons betekenen en hoe ze ons laten voelen.
Voor de meeste steden is de reden waarom
ze bestaan ​​eigenlijk ver in de geschiedenis begraven.
Laten we eens kijken naar enkele redenen waarom verschillende
Britse steden bestaan.
Bristol en Liverpool ontwikkelden zich aan de monding van rivieren,
als zeehavens, met goederen die over de rivier werden
gebracht en werden geëxporteerd naar steden over de hele wereld.
Londen, Cardiff en Edinburgh ontwikkelden
zich als bestuurlijke centra voor
de overheid, terwijl noordelijke grootmachten zoals Glasgow
en Sheffield metaalwaren zoals messen,
treinen en zelfs schepen
produceerden door gebruik te maken van nabijgelegen ijzererts-afzettingen.
Dit is de stad Portsmouth
aan de zuidkust van Engeland,
ongeveer 75 mijl ten zuidwesten van Londen.
We kunnen de redenen voor de locatie en natuurlijke
omgeving van de stad in de afgelopen 20 duizend
jaar daadwerkelijk achterhalen, toen de laatste ijstijd ten einde liep.
IJs aan de polen smolt en de wereldwijde zeespiegel
steeg, waardoor deze rivierdalen naar het oosten en
westen stroomden van waar de stad Portsmouth
vandaag zit, het Portsea-eiland creërend, afgesneden van
het vasteland van Groot-Brittannië door deze overstroomde rivierdalen die we rias noemen.
Deze fysieke geografie biedt een natuurlijke beschutte haven
die gemakkelijk kan worden verdedigd tegen aanvallen vanuit de zee.
Portsmouth ontwikkelde zich eerst als een militair bolwerk.
Tot in de 9e eeuw was
Portsmouth een centrum voor scheepsbouw,
met het eerste geregistreerde oorlogsschip, de
Sweepstake, hier gebouwd in 1497.
Vanaf de 17e eeuw
werd Portsmouth een belangrijke militaire basis
voor de Britse Koninklijke Marine.
Maar met de achteruitgang van de scheepsbouw in de tweede
helft van de 20e
eeuw, probeerde Portsmouth naast de marinehaven
nieuwe industrieën te ontwikkelen.
Het treinstation Portsmouth
Harbour biedt een directe spoorverbinding naar het
Britse vasteland en in 1976 werd de
snelweg M275 geopend, die
de havens rechtstreeks met het nationale snelwegennet verbond.
Tegenwoordig is Portsmouth een belangrijke commerciële haven.
70% van alle bananen die in het Verenigd Koninkrijk
worden geconsumeerd, zoals deze uit Costa Rica,
komen hier voor het eerst aan in Portsmouth.
Er wordt vaak gezegd dat je
rond de containerhavens veel interessante spinnen
kunt vinden die op de bananenboten worden binnengebracht.
En elke Jersey-aardappel komt
eigenlijk door deze dokken.
Het is een internationaal verbonden stad.
Veerboten vervoeren passagiers naar Frankrijk,
Spanje, de Kanaaleilanden en het Isle of
Wight, en cruiseschepen brengen passagiers naar Noord-Europa
en de Middellandse Zee.
En het is de geografie van Portsmouth
die het maakt tot wat het is.
De internationale connecties van Portsmouth maken het een belangrijk
knooppunt in het wereldwijde netwerk van reizen en handel.
Een van de meest fascinerende dingen over Portsmouth is
dat het eigenlijk de enige eilandstad van het Verenigd Koninkrijk is,
met het grootste deel van de bevolking hier op het eiland Portsea.
De fysieke geografie van het eiland
heeft de uitbreiding van de stad beperkt.
Het eiland Portsea heeft een oppervlakte van slechts 24 vierkante kilometer,
maar de bevolking is meer dan 200 duizend.
Dat is een bevolkingsdichtheid van meer dan
achtduizend zeshonderd mensen per vierkante kilometer.
En sommige delen van Portsmouth
hebben zelfs enkele van de
hoogste bevolkingsdichtheden in West-Europa.
Dit is een veelvoorkomende
situatie voor eilandsteden overal ter
wereld, zoals Manhattan, Malé en
Hong Kong; met smalle straatjes, kleine
tuinen, dicht opeengepakte huizen en veel hoogbouwflats.
Als ik aan Portsmouth
denk, denk ik aan het levendige
studentenleven in het zuiden van het eiland.
Een zeer levendige, dichte stad en een eilandstad natuurlijk.
Ik denk aan thuis, dit is waar ik mijn hele leven heb geleefd.
Ik ging hier naar school en universiteit.
Een die de afgelopen twintig,
dertig jaar erg is veranderd.
Verhuisd van misschien een echt
zware industriële marinebasis, nu diverser.
Het is het gevoel omringd te zijn door de
zee, zelfs als je het niet noodzakelijkerwijs ziet.
Ik ben behoorlijk nostalgisch en voel me weer behoorlijk jong.
Emotioneel heel erg verbonden, omdat ik
hier mijn hele leven al ben geweest.
Ik denk dat het gemeenschapsgevoel is, het is een vrij kleine
stad, maar iedereen kent iedereen.
Ik denk dat mensen trots zijn op de geschiedenis van
de marine, maar ook op de scheepswerven.
Marine,
beide grootvaders zaten in de marine, dus
ik zou niet in Portsmouth zijn beland als
het niet voor de marine was.
Het voetbalteam natuurlijk.
Je kunt achter me zien, heel belangrijk voor de stad.
De buitengewone steun voor het voetbalteam
is symptomatisch voor een soort lokaal gevoel van trots.
Het is een plaats die werd gekocht door de lokale
bevolking, gered door de lokale
bevolking, en ik denk dat dit een echt icoon is voor veel mensen in de stad.
Het is ook enorm
druk, dus overal waar je komt zijn mensen, huizen, auto's.
Ik bedoel, het is een van de meest
dichtbevolkte steden in Europa, en je hebt er een idee
van, maar je kunt ontsnappen naar
de zee, die net achter je is en over
de Solent uitkijkt, en het is een drukke zee, dat is echt interessant.
Klein, aan zee.
Ik denk dat er een gevoel van
bekendheid is, een gevoel van thuiskomen.
Ik voel me hier helemaal veilig.
Een soort eilandmentaliteit, maar geen belegeringsmentaliteit,
denk ik niet.
We zijn heel
gastvrij voor mensen die van elders komen.
Dus praten we met mensen hier in
Portsmouth, we verzamelen eigenlijk kwalitatieve
gegevens over het gevoel van
plaats van mensen, en we
beginnen te begrijpen hoe bewoners en bezoekers van de stad zich voelen over de plek.
Dit sterke gevoel van plaats wordt vaak topofilie genoemd.
Dit komt van het Griekse topos, wat betekent plaats,
en philia betekent liefde voor iets.
Topofilie is iets dat we allemaal op een bepaald moment voelen.
Bijvoorbeeld wanneer we thuiskomen,
wanneer we een muziekstuk horen
dat we associëren met
een plaats, of wanneer we naar onze favoriete vakantiebestemming gaan.
Hier in Portsmouth, ingebakken in die betekenis, is de
militaire geschiedenis van de stad, de zee,
de trots van de mensen die hier wonen
en de verbindingen van de stad via
de zeehaven naar bestemmingen in Europa en de wereld.
En al deze aspecten verwijzen terug naar de fysieke geografie
van de stad.
Deze beschutte inhammen brengen het
land, de zee en de bevolking van Portsmouth bijeen.
(kalmerende vrolijke muziek)